Metoda Towarzyszenia


Jest oczywiste, że ludzie bezdomni i bezrobotni potrzebują szerokiej pomocy. Może ona mieć różny wymiar – od wsparcia psychicznego, poprzez pomoc w rozpoznaniu własnych możliwości i podniesieniu kwalifikacji, aż po wsparcie w wyznaczaniu celów oraz kontroli osiąganych efektów. Możemy tu mówić o swoistym towarzyszeniu bezdomnemu w jego drodze ku normalności. Stąd pojawiło się pojęcie akompaniatora – osoby, która towarzyszy oraz beneficjenta – osoby bezdomnej. Para akompaniator – beneficjent tworząc silne, częstokroć osobiste, relacje skutecznie usuwa kolejne przeszkody stojące na drodze do wspólnie wyznaczonego celu. Współpraca zaczyna się od wysłuchania i przekonania co do sensowności podjęcia wysiłku w powrocie „na prostą”. Później jest pomoc w podniesieniu kwalifikacji zawodowych i poszukiwaniach pracy. I ciągłe wspieranie psychiczne przy kolejnych przeszkodach i porażkach. Wszystkie kroki poprzedzone są rozmową z beneficjentem – zadaniem akompaniatora jest aktywne słuchanie beneficjenta i indywidualizowanie udzielanej pomocy zgodnie z jego potrzebami.

Metoda Towarzyszenia w edukacji

Trzy lata funkcjonowania programu, poparte licznymi zagranicznymi kontaktami, pozwoliły na zgromadzenie bogatych doświadczeń. Dzięki współpracy ze środowiskami akademickimi Uniwersytetu Śląskiego, Uniwersytetu Wrocławskiego oraz Dolnośląskiej Wyższej Szkoły Służb Publicznych „ASESOR”, pojawiła się pierwsza literatura naukowa omawiająca to zagadnienie i pierwszy podręcznik dla akompaniatorów. Ponadto, Dolnośląska Wyższa Szkoła Służb Publicznych "ASESOR" jako jedyna w kraju wprowadziła przedmiot "Metoda Towarzyszenia" do swojego programu.

„Wyprowadzić na prostą” – podręcznik wdrażania rezultatu
Przewodnik akompaniatora
Multimedialny przewodnik metody towarzyszenia
Raport z ewaluacji rezultatów miękkich Projektu

Punkt Aktywizacji Bezrobotnych
Strona główna